2.16 தமிழ் இலக்கியங்களில் தேசியம்

-ம.வே.பசுபதி

thamizthaai

 ‘தேசியம் என்றாலென்ன எனத் தெளிவுபடுத்திக்கொண்ட பிற்பாடே தமிழிலக்கியங்களில் தேசிய உணார்வின் அழுத்தமான பதிவுகளை அளந்தறிய முடியும்.

ஆரியம், திராவிடம் என்பனவற்றிற்கு மேற்பட்ட ஒன்றே தேசியம் என்பது.

விந்தியத்திற்கு மேற்பகுதியான வடபாரதம் ஆரியம் என்றும், விந்திய மலைக்குத் தென்பகுதியான பாரதம் திராவிடம் என்றும் ஒரு விளக்கம் சொல்வதுண்டு. “உன்னத ஆரிய நாடெங்கள் நாடே” என்ற பாரதியின் கூற்று அக்கருத்தைப் பொய்ப்பிக்கிறது.. இதனால் ஆரியம்- திராவிடம் என்பன ஒழுகலாறுகளின் சார்புச் சொற்கள் என்பது புலனாகிறது.

தேசியம் என்ற சொல் வழக்கு, வடமொழி எனத் தமிழ் நிலத்தோரால் குறிக்கப் பெறும் சமஸ்கிருதத்தில் பரவலாக உள்ளதேயாகும். அம்மொழியிலுள்ள வேதாகம, புராண, இதிகாச காலங்களிலே தேசியம் என்ற சொல்வழக்கு  உள்ளமை அறியலாம். வடமொழி எனப்படும் சமஸ்கிருதத்தில் தேசியம் என்பது பலபொருளொரு சொல். தமிழிலும் தேசியம் என்பது பலபொருளொரு சொல்லேயாகும்.

ஒரு வேறுபாடுண்டு. வடமொழி எனப் பெறும்  சம்ஸ்கிருதத்தில்  ‘தேசியம்’  என்பதன் குறைந்தபட்சப் பொருளாக  ‘வட்டார வழக்கு’ என்பதுவரை இதன் பொருள் அமைகிறது. தமிழில் கூத்து, பண் ஆகியவற்றை அச்சொல்லால் குறிப்பிடுவர். பண்ணின் பெயரானாலும், கூத்தின் பெயரானாலும் இம்மொழிச் சூழலுக்குள், இந்நிலச் சூழலுக்குள் தோன்றாமல் இங்கு ஒருங்கிணைந்ததென்பதையே தேசியம் என்ற முன்னொட்டு உணர்த்துகிறது. அதுபற்றிப் பின்னே விவாதிப்போம்.

‘தேசாசாரம்’ என்ற ஒரு சொல்வழக்குமுண்டு. ஒருபெரும் தேசத்தின் தனித்துவமுள்ள நடைமுறைகளை தேசாசாரம் என்ற சொல்லிணைப்புக் குறிப்பிடும். திருமணத்தின் சில நடைமுறைகள் எல்லா இடங்களிலும் ஒன்றுபோல இருப்பதில்லை. வேறுபடும் நடைமுறைகளை தேசாசாரம் என்பர். குலாசாரம் என்பது குலத்துக்குக் குலம் வேறுபடும் நடைமுறைகளையே குறிக்கும். மதாசாரம் என்பது சற்று கூடுதலான நடைமுறை வேறுபாடுகள் கொண்டுள்ளவை. பாரதத்தின் காலங்கணிக்க முடியாத தொல்பழங்காலத்துச் சமயமாகிய இந்து சமயங்களின் திருமணச் சடங்குகளில் காணப்படும் பாணிக்ரகணம், மங்கலநாண் பூட்டுதல் ஆகியன,  பிற்காலச் சமயங்களும், வேற்றவர் வருகையில் வந்தவையுமான சமயங்களில் இல்லை. இவ்வேறுபாடுகளை மதாசாரம் என்பர். ஆசாரம்- ஆசரிப்பது, அதாவது பின்பற்றும் முறை.

தேசாசார, குலாசார, மதாசாரங்களால் நடைமுறை மாற்றங்கள் தெரிந்தாலும்,  இல்லறத்தில் இணைப்பதற்காக ஓர் ஆணையும் பெண்ணையும் தெய்வ சாட்சியாக இணைப்பது என்னும் ஒரே குறிக்கோள் திருமணம் என்பதில் நிறைவேறுகிறது. இதுவே தேசியத் தத்துவத்தின் வேர்.

இப்படிப் பார்க்கும்போது  ‘ஒருமைப்பாடு’ என்பதே போதும் தேசியம் என வேறொரு சொல் எதற்கு என்று வினா வரும்.

ஒரு நாடு, ஒருவகை அடிப்படை மனோநிலை, ஒரே வகையிலான அறக்கோட்பாடுகள் ஒரேவகையிலான ஒழுக்கம், ஒரேவகையிலான பண்பாடு முதலிய அம்சங்களில் இயற்கையான ஒருங்கிணைப்பே தேசியம் எனப்படும்.

சாதி, மதம், மொழி, நிறம் என எவ்வளவுதான் வேற்பட்டாலும்  இந்த பேதங்களை தற்காலிகமானவையாக மாற்றி அடிப்படை குலையாமல் நிலைநிறுத்தும் சக்தி வாய்ந்தது தேசிய உணர்வு எனில் மிகையாகாது.

அடிப்படைத் தன்மைகளை உணரும் உணர்வு மேம்பாடுடையது தேசியம். சாதி, மத, இன, மொழி என்னும் பகுப்புகள்,  அடிப்படைகளை ஆராய்ந்தறியும் உணர்வுத்திறம் குன்றியவர்களை உணர்ச்சிவயப்பட வைப்பவை. உணர்ச்சிக் கூறுகளை உணர்வுக் கூறுகளாக மாற்றும் செயற்பாடாகிய தொழிற்பெயர்- ஒருமை அல்லது ஒருமைப்பாடு என்பது.

தேசியம் என்ற உணர்வு தலைப்பட்டவர்களுக்கு ஒருமைப்பாடு என்பதை போதிக்க வேண்டியதில்லை. அறிவுபூர்வமாக எதையும் அணுகுபவர்களை தேசிய விரோதச் சிந்தனை அணுகுவதில்லை.

பிரிவினை என்பது ஒருமை என்பதற்கான எதிர்ச்சொல். தேசியம் என்பது எதிர்ச்சொல் இல்லாத தனிச்சொல். தனித்துவமும் மகத்துவமும் வாய்ந்த உணர்வுச் சொல்.

தேசிய உணர்வு இல்லாதவன் என்று யாரை அடையாளப்படுத்த முடியும்? அனாதை எண்ணத்தை உருவாக்கிக் கொள்ளும் சிலர், நிஷ்டூர்ய சுபாவம் (திருப்தி இன்மை) என்னும் தீய பேய் பிடித்துக் கொள்ளும்போது  சபலச் சூறாவளியால் அழிவு என்னும் பாலை நிலத்திற்கு அடித்துச் செல்லப்படுகிறார்கள். அந்தச் சிலரைத் தவிர, புண்ணிய தேசமாகிய பாரத தேசத்தினர் அனைவருக்கும் ஏதோ ஒரு வகையில் தேசிய உணர்வு என்பது குருதியில் ஊறிய உறுதியாக உள்ளது. ஆயின், ஆபத்துக் காலங்களிலும், உற்பாத நிகழ்வுக் காலங்களிலும், பேரிடர்க் காலங்களிலும், வன்கொடுமை நிகழ்ச்சிகளை அறியும்போதும் மட்டுமே எல்லார் உள்ளங்களிலும் தேசிய உணர்வு இருப்பதை அறிய முடிகிறது.

மேற்காண் செய்திகளைக் காணும்போது, தொல்பழந் தமிழக மக்களிடம்  ‘ஏகபாரதம்’ என்ற உணர்வு இருந்ததா? பாரத தேசத்தின் ஓரங்கம் தமிழ்நாடு என்று இலக்கியங்கள் குறிப்புக் காட்டினவா? ஆளுக்கொரு பக்கமாகப் பிரிந்து கிடந்த தமிழக மன்னர்கள் தேசியம் என்ற குடைநிழலைப் பயன்படுத்தினார்களா? புலவர் பெருமக்களின் தேசிய உணர்வூட்டும் கடமை எந்த அளவுக்குத் தேவைப்பட்டிருந்தது? என்பன போன்ற அடுக்கடுக்கான வினாக்கள் எழுகின்றன.

இவற்றிற்கும் இவை போன்றவற்றுக்கும் விடைகாண்பதற்காகவே இத்தொடர் எழுதத் தொடங்கப்பட்டுள்ளது.

(இன்னும் வரும்)

 

குறிப்பு:

ம.வே.பசுபதி

ம.வே.பசுபதி

திரு. ம.வே.பசுபதி, சிறந்த பட்டிமன்றப் பேச்சாளர், எழுத்தாளர்.

தேசிய சிந்தனைக் கழகத்தின் மாநிலத் தலைவர்.

Advertisements

About காண்டீபம்

தமிழகத்தில் தேசிய சிந்தனையைப் பரப்ப வெளியாகும் இருமொழி காலாண்டிதழின் மின்வடிவம்....
This entry was posted in தை-2017 and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s